Zaprzyjaźniony z Inicjatywą Pracowniczą szwedzki związek zawodowy SAC wydał komunikat prasowy w którym czytamy m.in.: „W 1999 r. naziści zamordowali syndykalistę Björna Söderberga. Teraz spróbowali znowu. Dwójka syndykalistów z Sztokholmu – w tym były przewodniczący sztokholmskiej komisji związku – i ich dwuletnia córeczka musieli uciekać przez balkon z mieszkania na trzecim piętrze, kiedy naziści podpalili ich mieszkanie.

Jedno z najbardziej znanych przedsiębiorstw produkujących meble, szwedzka IKEA, uchodzi za wzór podejścia kierownictwa firmy do pracowników. Czy jednak obraz stworzony przez specjalistów od wizerunku korporacji odpowiada prawdzie? Przykład pochodzący z należących do firmy magazynów w szwedzkim mieście Torsvik, pokazuje, że rzeczywistość niestety nie jest aż tak różowa.

W chwili obecnej, kierownictwo zakładu wdraża nowy plan pracy, którego celem jest maksymalizacja zysków. Niestety odbywa się to głównie kosztem pracowników. Czas ich pracy został poddany ścisłej regulacji, co przejawia się m.in. zmuszaniem do pracy w weekendy oraz likwidacją krótkich przerw. W tym samym czasie obniżono pensje. Wszystko to ma na celu zwiększenie produkcji, w miejscu pracy, w którym jest ona wystarczająco ciężka fizycznie i bywa niebezpieczna.

W dziedzinie antyspołecznej polityki, którą prowadzą rządy państw Europejskich (rozwój pracy czasowej, prywatyzacja usług publicznych, deregulacja prawa pracy, zwolnienia grupowe i delokalizacja) Szwecja wysunęła się ostatnio na czoło. 16 listopada, nowy ultra-liberalny rząd szwedzki przedstawi parlamentowi projekt zmian w systemie ubezpieczeń od bezrobocia. Zapisy tego projektu takie jak: reforma kas ubezpieczeniowych, podwyższenie składek na ubezpieczenie i obniżenie wysokości zasiłków dla bezrobotnych prowadzą do zepchnięcia bezrobotnych w nędzę.

Wywiad z Rasmusem Fleisherem, członkiem SUF/SAC został przeprowadzony podczas spotkania na obozie antygranicznym w Krynkach w lipcu 2001 roku. Na niektóre pytania odpowiedziała również Hannele Peltonen, która prowadzi sekretariat SAC.

Co oznacza skrót "SAC"?
Svensk Arbetaren Centralorganisation czyli Centralna Organizacja Szwedzkich Robotników. Nazwa mówi sama za siebie czyli o naszym dążeniu do zjednoczenia się szwedzkich pracowników.

Jak wyglądały początki Waszego związku? Przybliż nam nieco jego historię.
Historia SAC rozpoczęła się w 1910 roku od wielkiego strajku przeprowadzonego przez socjaldemokratyczne związki. W pewnym momencie związki te stwierdziły, że już nie chcą go przedłużać, jednak nie było to zgodne z wolą strajkujących, zdecydowanym na kontynuację strajku. Wtedy właśnie powstał SAC jako rewolucyjna odpowiedź na reformistyczne zapędy dotychczasowych związków zawodowych. Część ludzi o przekonaniach anarchosyndykalistycznych opuściła duży związek nazywający się LO (LandOrganisation) i postanowiła działać na własną rękę. Tak właśnie zaczął się SAC, który stał się organizacją masową, gdzie każdy robotnik miał równorzędny głos i mógł o wszystkim współdecydować, podejmować akcje strajkowe bez oglądania się na biurokrację związkową.

1. Centralna Organizacja Szwedzkich Pracowników - SAC jest syndykalistycznym* ruchem pracowniczym, który stawia sobie za zadanie realizację socjalizmu wolnościowego, w którym środki produkcji będą zarządzane i stanowić będą własność wszystkich pracowników. Naszym celem jest dążenie do społeczeństwa bezklasowego i z tego powodu również SAC zawiera w sobie profeministyczne i antyseksistowskie przesłanie.

2. Decydującym konfliktem w kapitalizmie jest to, że istnieją różnice pomiędzy pracownikami i pracodawcami, którzy generują bogactwo. Ten konflikt kończy się zawsze walką klas, ponieważ pracownicy nie mają nikogo do kogo by mogli się zwrócić.

3. Kapitalizm zużywa wszystkie środki aby zwiększać produktywność i zyski. Efektem rozwoju gospodarczego jest bezlitosna eksploatacja ludzi i otoczenia. Efektem tego jest to, że pracownicy są nadmiernie wykorzystywani, niezastąpione bogactwa naturalne są niszczone, środki produkcji są rujnowane, a za to ciągle powiększa się rozwarstwienie społeczeństwa.