24 kwietnia 2012 r., Laura Gómez, działaczka hiszpańskiej CGT i sekretarz barcelońskiej sekcji tego związku, została aresztowana na ulicy przez funkcjonariuszy Mossos d'Esquadra (katalońskie oddziały policji). Następnego dnia postawiono ją przed sądem pod zarzutami udziału w zamieszkach ulicznych oraz podpalenia i zniszczenia mienia publicznego. CGT uważa zarzuty za bezpodstawne, dodając, że Laura do tej pory nie była notowana przez policję, a jedyne do czego policja może się odwołać to pokojowe działania na rzecz praw pracowniczych w Barcelonie, w których brała udział.

29 marca 2012 roku to dzień, który na pewno zapisze sie w kartach historii Hiszpanii. Związki zawodowe Confederación General del Trabajo (CGT), Confederación Nacional del Trabajo (CNT) i Solidaridad Obrera (SO) wezwały do strajku generalnego, aby wyrazić swój sprzeciw wobec wprowadzonej 10 lutego ustawie dotyczacej reformy prawa pracy i paktowi społecznemu.

Restauracje, sklepy, centra handlowe i zakłady usługowe opustoszały. Na zamkniętych witrynach wisiały plakaty informujące o strajku. Koleje, lotniska i komunikacja miejska ograniczyły funkcjonowanie do minimum. Niektóre stacje telewizyjne zawiesiły nadawanie. Ludzie wyszli na ulice.

Hiszpańskie związki zawodowe Confederación General del Trabajo (CGT), Confederación Nacional del Trabajo (CNT) i Solidaridad Obrera (SO) razem wzywają do udziału w strajku generalnym w dniu 29 marca. Organizacje apelują o aktywne uczestnictwo w strajku wszystkich tych, którzy żyją i pracują w Hiszpanii, pracowników obecnie posiadających pracę jak i bezrobotnych, uczestników ruchów społecznych, wspólnot bezrobotnych, pracowników na śmieciowych umowach, zgromadzeń sąsiedzkich, młodzież, studentów, emerytów, chorych, migrantów, wykluczonych. Apelują do całego społeczeństwa do udziału w tym strajku i mobilizacji, aby wstrzymać razem produkcję i konsumpcję, aby zademonstrować wspólnie na rzecz radykalnej zmiany polityki gospodarczej i społecznej prowadzonej przez następujące po sobie rządy, aby obronić naszą godności i nasze prawa związkowe, które są zabierane za pomocą reformy prawa pracy, paktu społecznego oraz innych antyspołecznych ustaw, które planują rząd i szefowie.